The Slip

Every one of us has a werewolf inside, grappling to gush out of a leaky hole, dripping its flesh and scent at intervals. There is always a moment when you are utterly captivated and harnessed by your werewolf. The pull from the werewolf would feel like gravity, it seems like an inescapable one. But there is a pause, a very mild yet deep, at the brink of every transformation. 

The decision you stride on at the pinnacle of the pull defines you. But all these would happen in a snap, lesser time than it takes for a lightening, a blink of your eye, before you live a whole second in it, when you’re half way out of that one whole second. It just took a second at Hiroshima to shatter Japan forever. If that Little Boy had some conscience, would it have had second thoughts at the time of blasting? But sure that there would be no guilt.

Howsoever, guilt may seem like a sin, but there is no point in it because it is futile in the aftermath. It is furthermore destructive. It cannot bleach the sinner white. The sinner becomes the victim forever. Can’t there be a place where there is no sinner and victim?

 

1

She had something. She was a seasoned young woman, very formal and professional at work. She had a lot of privacy policies and never unveiled her personal life. Nobody knew if she could ever cry or slouch depressed. She was a perfect blend of valour and delicacy. She appeared dauntless at times and tender at another. People who saw her dauntless would never believe that she could be tender, and those who witnessed the tender in her thought that she was meek. But she was both, knew clearly when to show what and how much to show. 

He had known both of her, but she always opened the tender side for him. And he was a hero to her. He was a great ball of candy for her to assimilate as an ant. She had worthy takeaways each day from him. Things uttered by him gleamed in her memory. He was the one she liked to listen, follow and explore. She was escalating her productivity and the content she produced were all hits. She was using up all her potential. She was living at the best she could ever live. He opened new vistas of knowledge to her. She brought in an influential progress in life and career. She became the best version of human. She owed all these to him. He was pivotal and influential at all these.

He was really all of these.

He was an influence to a considerable crowd. A patriot, social worker, monetary benefiter for many – a hero, the one people around would love to come and talk to. The organization was built from scratch by him. He was a one man army.

He could draw aesthetic criticisms on a fall of a leaf, stretch hours on literature, society and political themes. The way he loved nature was inspiring. He hung with a local crowd to observe the societal and environmental happenings.

The relationship was that of a boss and an employee between them. But the way she handled things, the extremes that she could toggle between, the compassion she had in her tone, the energy she reverberated on some topics and the choice of words that she made gained his attention. He was rather inclined to her. She could incredibly sprout out on everything that he sowed. The organization was on the zenith of productivity.

It was a business trip. Just the two of them. Once exhausted with the business talk, they had a whole gamut of things to talk about – literature, music, history, society. The clock ticked 11, the night air muffled the hotel room with silence.

They were on Fur Elise. She had Beethoven brimming her mind as she recounted his confession to Therese with his masterpiece. There was music spilled over the entire room. She was rather clad and infused by the musical air.

His intentions were already contented. The way she ecstasizes Fur Elise steered him, it was like a paradise to him. He was gauging the length of her fingers while she swayed her hands, the ecstasy glimmering in her eyes, the long eye lashes that were gently thrashing and else of feminine beauty. She had an elegance, in the way she spoke, walked, dressed and even the way she kept mum.

An idea of consumption, oozed out from within. The idea escalated in energy as she kept on talking. A dilemma bashed the walls of his mind, throbbing and breaching with each bash. She was genuinely innocent and was trying to transport him to a musical universe. But he was transported with something else of her.­

She kept on talking. The swing kept on thriving in speed, sparking due to friction. He could hear neither her nor Fur Elise. All that he could hear was the groan of the werewolf and the sound of the pendulum inside him. She locked her eyes with his, asking him something. The pendulum stood still. The next swing had ardent potential to fire flood the whole place.

The brim- that’s when the werewolf exercises the whole lot of magnet on you. At the brink, you will be in the empire of trance. But there is a vent, minute and almost invisible. You will never know that this pause is going to be the game-changer, whatever way you choose. He had the feel that Dr Faustus had when he blooded his signature to Lucifer – the idea of consumption.

The idea overtook him, plagued his conscience, plaited his whims and fancies together and urged him from inside. She had a pause. He had the next swing. The werewolf is out of the cask.

 

2

It was not the first time the werewolf coming out. The werewolf had met many such enticing girls and women. His wife never knew these, or acted like she never knew these.

A staunch thrush – she ran off to the balcony from his clutch.

It ached her. Not because of the mess that happened, but for the folly that she had been bearing all these days. It was an acute ache.

His mind changed its robe on a sharp note. His colours started to change. He grew into a rustic creature, his mind with a scent of shit. The desire was overshadowed by anger, aggressiveness, and vicious-ness. He was raging. Something suddenly bashed his thoughts. He had seen her fierce face. What if she pulled him to the streets and buzzed this to people. She had the valour to do it and had capabilities to rouse people. He suddenly developed a sense of disgust upon her, he saw her like a wretched and repulsive woman. He was planning on stuff to escape from the sentences she would portray against him. He was rather planning on points to accuse her with. He was tightly packed with fury and blind revenge. He started to cast detest upon her. He could not take up the insult imposed on him by a girl half his age.

She was standing in the balcony. 

It had been an hour after the ordeal. He forwarded to coax her, sooth down her rage, just to escape from the acquisitions. He laid aside all his rage and aggression and said, “It is quite natural that a fragrant flower attracts the one who smells it. And there are times when things go beyond our hands. Come on, be a sport”.

He had been treated in many ways in such ordeals. Women have yelled “Are you not ashamed?”, thrown curse words upon him and his family, enjoyed him and his services, called him back at intervals. But she gave him a plain and ambiguous look. He could not discern what stays underneath it. The most important part is that he could not ignore it as well. And he felt rather insulted by the look she threw at him.

Time was pecking at him, it had been an hour since his coax. The plain look had been grinding his mind, rattling his peace. A sense of guilt gradually started oozing out. The tender essence of her slowly started to crowd his mind. He realised the monstrous phase of him and his brutal endeavour with the tender girl. How brutal it was trying to efface the tender elegance? How easy it was to scratch her faith? He felt like an arrow-stricken animal, he was guilt-stricken indeed.

He walked back to the balcony. She was with a pen and paper, scribbling something.

He was anticipating either a frail and glimmering look or a fierce spillage of wrath in her eyes. But what he encountered were a pair of pristine eyes still gleaming with absolute radiance. There were no strains of tears. She seemed celestially pristine and stood as if nothing happened.

This stammered him. The damsel’s eyes this time pushed him into valleys of bafflement and rather choked him with guilt, more than he could bear.

He wanted to retreat his aggression on her and patch up the mess. His eyes were brimmed with guilt and too fragile to meet hers. She extended him the paper she had been writing on.

It read, “I regret for everything from my side that contaminated you. It is quite natural that the scent of a flower prompts the one who smells it. But the same entice ditched Eve when she tasted the apple. It is after all the human instinct. Everyone arrives to this place at some point of time. It is how soon you get out of it that defines you. But you are not an ordinary human. You are someone to influence people, push them for a better self. You are a super human. Please don’t ground yourself with ordinary matters.

Lots are things that I owe to you, learned from you, not just from what you taught, but also from what you are. Now, it is my turn. Let’s work together to help you get out of it. Such ill-thoughts hinder you from savouring a big piece in your life. Let me show you how it feels being platonic with a woman, how having a true friend feels like. Let us add a new tint to your palette.”

It further read “It was just your monster out of your cask. You are not the werewolf that changes in the full moon.”

He was indeed waiting for “Are you not ashamed?” or a slap from her that would redeem him from the sins. For the first time, he staggered, like a child that’s concealing the weep.

She saw a gasping child in the grappling werewolf and she had the whip to tame it down. The werewolf melted down, like the casting iron, onto her arms. There was only fumes, no fire.

#Jaye

Child Abuse

     She splatters the pool of rain waters with her feeble gait, dragging herself forward. She is a ten year old girl, alone in a dark street, with parched feet and meek eyes. Before she knows what life is, she is well acquainted with the deep valley of despair. Her eyes shine as she has reminiscence of despicable memories she has ventured, oozing out a frantic look of disgust in her.  The poor little kid does not even apprehend what happened to her. She was scrapped, bashed, smashed, crushed and thrown out in the street. She could not stand the fervent mental trauma and it was like millions of worms swarming and creeping on her mind. She has been hurled by a vicious carnivore. 
     It does not stop just there. The feather shaved bird is easily pent up. Her juvenility is the invitation and key to the smutty carnivorous interest. Her baby hand is brutally pulled into a car. Her cheeks turn pink on a tight blow on it; her voice comes up with shrieking, yet dimming bleat. The vehicle transports her to a metropolitan city, damps her in the herd of other such adolescents. These girls are breeding there with saturated misery and cheeks with dirt of dried up tears, quietly musing erroneous melodies of their lives.
     The girls are then royally adored, labelled products of lure that are on high demand when they are sold abroad. They are the capital investment, products, sellers and the profit by themselves. They are the red carom coins, who are bashed to the edges of life, staggering, floundering and stalked by blacks and whites. They are splinters reducing in size each time. All the game is for business. Pornographic and lascivious malignity governs the entire network of it for the gluttony of money.
     All of these (them-the girls and boys; boys are not out of his coverage) belong to a vicious Satan who has a parasitic livelihood at the cost of nascent flesh and bones of innocents; who peacefully slumbers in the melody of agonizing moans and bleats of babies when chocked by the giant foot and ripping apart their heads; who relishes the sharp thunderous peck of the eagle on a half dead rat, gasping for life. He is a living corpse, a zombie that haunts and hunts for the fucking dead penny.
       Not just girls it is intricate to delve the evolution of an abused boy into a drastic target of doom and its footprints on the collapse of societal well-being. The celestial maternal relationship of the offspring is broiled into fumes once the umbilical cord is untied for those who are born victims out of unlicensed salacious urge. The cruelty of not spouting out the fetus ditches the child into the infernal abyss of life. This is the most compact and monstrous mode of child abuse. A lofty proportion of such babies are children who abode in the streets. They swarm themselves with multifarious children who are pulled down to streets for hunger, shelter and livelihood. They suckle the milk of desolation and torment impelled to them by birth and brought up as a product of it. A part of this cluster entourage to a stinky corpse-eater who leeches and stouts with the alms of this poverty-stricken pack, harnessing them as a ring master and sometime handicaps them for sympathy that steers productivity. These famish children endeavor selling petty goods and play toys in traffics and are constrained to sell themselves as play toys at times.
On lighting up the other part of the cluster we ascertain something vaguer. The anchovy that endures the aforementioned business and is capable of absconding from it turns up into an efficient shark. The novice kid will initially be bruised in local food stalls and tea stations, knocks the windows of cars to sell or beg, or bleed their feet fishing plastic in the trash of each street to dull hunger. They fade out of care and are excreted into neglect and solitude. Solitude is the ultimate game changer. It is powerful enough to grace Sid to Buddha or perish one to the base.
     Violence is their tool for safety. They are adulterated in the hands of vile guys. Kids imprint what they see around them and trust it to follow. Profanity spouting out of their mouths is the commencement. They are scrambled by cops and illegal agents. The adolescents become play coins of their malignity and greed for money. They bask in the smoke of tobacco, bathe in the alcoholic empire, have a cozy laze in the cloud of drug and chill up with call girls when they grow up. He is transformed into an agent for bootlegging drugs and girls. He develops into a rusty machine that betakes and annihilates anything for money. Once they are cozy enough with the money they easily get out of it, relishing profit out of sweat pearls is tiresome and irking.  
As years roll on, he is the one to abduct the girl, in our earlier encounter, for money, later accomplishes the field fast and becomes alpha monster. When a rich guy undergoes the same scenario he is the one who plays the business we saw earlier. The one who abuses the other are victims of abuse. They barely realize it wrong, even if they know they have ardent reason and justification for it.
     An idea is more robust and vigorous for destruction than a nuclear bomb, hard to sow yet integrates into massive interest and actions. This aids the corporates and media to quench their malignity. They are being hunter magnets that penetrate the minds and thoughts inculcating venom in them. People who unlock this trick and knack of deception are business fellows and hot shots, the rest are consumers and the intermediate are agents. And this is why and how we chase and roam around insane with so called trends and fashion, sports, lustrous products promoted by glib advertisements and even politics. Internet is one of the fervent media through which the flu is transferred. There is always a pop-up link with pornography every third page we surf on, models in bikinis for motorcycle advertisements every 10 minutes intervening shows, a glamour girl crawls in every fifth page of a magazine.
Experts term it ‘embedded journalism’, the method of injecting desired virus (idea) into the thoughts of multitude via media. None of us has escaped clicking on it at least in the ninety-eighth time it popped up; sometime it happens accidentally, thus we justify ourselves. This is the way of kindling up, thus securely promoting and provoking to procure it. As a corollary of it, no girl flits away denying that she has not come across menial abuse in buses, neither a boy can declare him unabused. Children are vulnerable in heterogeneous pack of society comprising of vile colleagues, shelter home guards, street rogues, even doctors and teachers, kith and kin, adored friends and acquaintance hiding in decent blankets until caught by an abused child. A child grapples and struggles to get through the torment when exposed to such fraught circumstance. So parents must be the amiable host to receive child’s hesitations, queries and complaints, rather than putting off them. Parents should feed children with confidence and valor enough on how to react against fraught situations and to overcome them. Let us make sure that orphans we see have a proper guide to mould their lives and souls. We of course have tons and tons of gentle folks. Predators are degraded plums in the cake of society that ruins the whole cake. Also, people change at times accordingly.
No animal hinders its private parts with cloth or leaves. They do not wear up civilizations and fashions. They are not shameless, but we. They do not have lustful appeal on one another 24/7, even when their private parts and hot zones are exposed. Because they do not see those only as an organ of sex. Five is greater than six in all spheres. Let us learn from our predecessors (animals) how to be civilized in manners.
     Let us teach our sons, brothers and friends how clumsiness, rage, torment, perplexity, meekness and inability captivate the tender mind of the innocent girl/boy when her/his hot zones surpass other’s attention and become points of lure. Let us preach that sex is a segment of life and is not the bitter or dark part of it. It is a physical urge just like hunger, thirst, breath and rest. Let us not inter it deep so that the child tends to delve and apprehend it in a wrong sense. Keep it casual and light. Tell them that the hot zones are not merely meant for lechery, but for a more noble purpose. Make them relish the miracles of nature through it. Let them know those parts as organs of miracle, rather than concealing it as a matter of mystery.  Money and sex are the weapons for life. We are dead and off the game without weapons. The trick is to procure regulation. When we greed and amass them in loads we become vile monster with destructive weapons.

#Jaye

Jaye's Love Letter

Darling,

I thought of addressing to you for a long time. I'm doing it now. I don't think these words could articulate everything that I feel for you, neither can I ever completely even know how much I feel upon you. Because it is extremely immense and intriguingly the flavour of heaven where there is no scale or sense of consciousness. 

People say that everything that happens to you is already destined. Maybe it is one of the few things believed by people that is true. We were, I believe, destined, even before I was born. The fetus could actually apprehend to what it hears inside the womb. I have no idea how I felt dwelling and sprouting inside that dark pouch. But maybe I've known you from then to which I would have relished the essence of delight. I heard you. 

There wasn't any day ever in my life that I had spent without you. There was no chance available for me to escape from you. And I unknowingly fed you in me, gradually. As days rolled on, I grew an intense sense of liking on you. 

Every time I saw you, every word that you uttered gleamed in me and still is. I started eavesdropping on your conversation with others too. I imitated your accent. I acted like you. I was trying to fit in you. I never stopped stalking you. Even if I did, you fluttered in front of me. I relished you. I thawed every time I relished you.

You were a majestic creature swallowing me. I took you as I did breathing. You muffled me like the air. You soothed me like warmth. You escalated me like a breeze. You were my comfortable darkness. I was desperately, madly and irrevocably mushed with you. 

I've felt paralyzed, fragile and captivated upon your touch. Ironical are moments with you, conceiving a fullness in me that infuses me to die and inducing the lust to live to fall for you again and again. 

I've never told you. But we both knew. Needless to say, I love you, my dear English! 

We are made for each other and will live on each other's love.

Jaye

Yema is Bhramma

A single globule of tear oozes apart
With the last glimmering hop of the heart
Severance ruptures and gnashes the mesh
Rips out and withdraws soul from the flesh
Veins through which the reds penetrate
Every cells bound as organs disintegrate
It's a rhythm as in the leaf's fall
Alchemy that happens in a ball
Feast to pluming fire at the pyre forth
Left for dissection and digestion of Earth
Greatest discovery of life as whole
Is to delve out the fuel for our soul
Let us live and not survive
Until the fire exhausts and deprive
Death is not a monster, neither a tragedy
It is a transition and heal from malady
Everything changes from something to anything
But energy prevails from nothing to nothing

#Jaye

LOST AND FOUND

Her baby feet sprang up and down across the veranda of a local hospital. Young Kuyili never knew why she was there. She circled, leaped and fumbled up there. Her mother had gone into a room and did not return for a few minutes. She was much piqued by the idea of solitude as she found nothing entertaining there. She could not restrain the transient idleness and the wait persuaded her to slowing creak the edge of the door. Her tiny eyes sneaked in and wandered around the room and eventually the cast was on the cadaverous person she had ever seen, hidden in a tattered saree. She was the only soul to love Kuyili and she dwelt in the comfortable shadow of her love. She had been her nest for seven years, and the chicken paid the hen with furious love on her.

“We’ve already aborted the first baby, then had a pre-term infant, and I have to check if I am pregnant again?” mom consulted the doctor.

Kuyili moved back in consternation, thoughts roughly bashed in the walls of her mind, with fervent iteration. She was captivated by the idea of having a little brother, whom she can adore and play with. She constructed loads of further happening memories, anticipating good times with him. She exclaimed at the bulging of her mom’s belly and caressed it. She celebrated her mother for having a baby inside of her. She cherished her with strings of flowers bought from savings. The exhilaration on the climax was escalating in her each day when mom was hospitalized a week ago.

Kuyili treaded home pondering over her baby brother, when her step-grandmother hindered her by the way.

“Your mother has delivered a female infant” she admitted and drove her to the hospital. Those words oozed out the grimaced face in Kuyili, though she kept mum with her. All her fragile desires were hammered into rubbles, and implanted frustration in her heart that later jeopardized herself. She was petrified and transfixed at the conclusion that her beloved brother never existed.  She had a frantic gait rushing into the hospital ward and paused quiet near her mom’s bed. She never wanted to meet her so called sister. All the frustration of not having a brother exploded into fierce rage on her sister.

She crept along the rim of the crib like a worm and struck at the cradle in which her sister was kept. She leaned up to the cradle to peep in the baby. It had a deep, sound slumber by the gentle rock of the cradle. It was the moment when the mismatch faces with infernal repine and tender innocence met. She loathed her charm.

“You like your little sister, don’t you?” the mother enquired.

“Very much” was Kuyili’s mild response with concealed frustration, flames of fury interred and gulped in.  

“See how beautifully she resembles your mother. You’ve got a rival, Kuyili” the step-granny continued “for everything”.

“Shut the hell up, you’re not my granny at all” Kuyili unfurled the fettered emotions hurling on her.

Right from the next day, Kuyili was given the bowl of rice to eat it by herself, while the mother’s lap was the delicate domicile of the new baby, solicitously fed in intervals.  People gathered in their home for the infant, she was cherished and celebrated. The corollary of accenting the infant was that the dwindle of Kuyli’s authoritative tone. The dictatorship castle was demolished at the inception of a little alienate creature. She could not conceive her defeat to her. Negligence of her own mother piloted her to the jag of solitude, fed up with envy rains. The spot light on the infant made Kuyili a dark shadow.

“Why do you stick with a blue face, Kuyili? Why is your hair tousled? Where are your ribbons?” the class teacher enquired when she was raised up in class for inattentiveness.

“My mother doesn’t want me anymore, for she has a new baby and busy with her. I was sent out to neighbor to dress up. All because of a new person in my home, ask her if you want anything!” shrieked staggered Kuyili with tears raining over her cheeks, shuddering and gasping.

Though Kuyili had fanatic rage, the remotest part of her heart was the provision of love on her sister. She was supposed to take care of her sister, at least for her mother’s sake. She never articulated her rage physically on her. She looked after the baby when mom went to work. The baby was with her almost all the time. She squeezed the milk out from the baby’s nibbles, fed her, dressed her up, clasped her on her chest and walked gently patting her, bedded her, guarded her all the night.

Kuyili was somehow inspirited by the presence of her, as days passed by. The little baby loved her sister. She spread her love with silent charming chuckles. She was so enchanted with Kuyili and waited for her to return from school each day. The giggle of the baby was resonating in the small room whenever she touched the docile baby. The radiance of the baby’s love breezed Kuyili. She grew inside her an acute sense of love on the baby, which she never realized until the climax.

The baby was often taken to the hospital for checkup. She was too feeble as a pre-mature infant. Her head was gradually bulging and she shivered sometime. Father, mother and Kuyili sat around the sleeping baby in a night. Kuyili was sweeping the air with hand fan for the baby when the parents discussed the illness of the baby. Doctors concluded that the baby was prone to jaundice. Kuyili did not make out exactly what they were talking, but somehow figured that the baby was sick. She was melted, and gazed at the baby. The knuckles and bodily crags glowed pinkish even in the pale yellow brightness of the lantern, lips leaked out a dreamily smile of satiety.

The next afternoon, Kuyili was in full-fledged consideration on the baby. Her pity on her illness revealed the pent up mercy and love in her. She was really excited to go to home to see her back, but with gallons of love this time. She purchased her a little orange frock and played in her mind again and again how pretty she would look in that frock. The evening sky seemed graciously beautiful for her that day. She inculcated tons of mirth in her and bashed into the home to adore her little sister.

She was puzzled to find no one at home. Hours later mom entered and told her that the baby was hospitalized and would be back in a few days. But her step-grandmother conveyed when she was drunk “Your sister is thrown to the hospital! She will not come back; she will be dead by now”. Kuyili went to her mother and wailed brutally. The love that had been ignited in her fumed out in the form of tears.  It was truly tough to realize that they had spent just fifteen days with the baby.

The condition of the baby had been worse and the doctor had terminated that the baby would die for sure and had suggested them to give the baby to the hospital so that they would not face her death in live, as it would affect the little girl at home.

Two days rolled on, the mother could not stand the loss of her child and ran to the hospital to get her baby back. But it was too late that they had rendered the baby for adoption to someone from Chennai.

Mom called Kuyili through phone, twelve years later, and hissed “You’ve got a sister, my child”; Kuyili had a reminiscent smile.  The mother was actually now taking about the new born nanny (infant goat) at their home.

#Jaye 

சாமுராய்

அவள் கண்கள் மாறும் பல வண்ணங்களைப் பிரதிபலித்தன.  மனம் எதிலோ சிக்கத் திணறி கசந்து போயிருந்தது.  பரபரப்பு அவள் கண் இமைகளை இழுத்துக் கட்டி பார்வையைக் கூர்மைப் படுத்தியது.  இதே பரபரப்பு பன்னிரெண்டாம் வகுப்புத் தேர்வு முடிவின் போதும் இருந்தது.  கூலித் தொழிலாளியின் மகளான இவள் காலை கோயிலுக்குச் சென்று, இறைவனையும் இறந்த அன்னையையும் வேண்டி, தந்தையுடன் வலைதள மையத்தில் தேர்வு முடிவுகள் பார்க்க வந்த மாணவர்கள் மொய்க்க, அதனுள் ஊடுருவிப் புகுந்த போதும் கூட்டத்தின் நெருக்கம் மனக்கவலையை நொறுக்கவில்லை.  வியர்வையை மட்டுமே சட்டையாகக் கொண்ட தந்தை, தன் மகள் வெள்ளைச்சட்டை அணிய விரும்பவதை உணர்ந்திருந்தார்.  தகுந்த மருத்துவ சிகிச்சையின்றி நின்ற தாயின் இதயம், தான் மருத்துவராக வேண்டும் என்ற வேகத்துடன் இவளிடம் துடித்தது.  அத்துடிப்பு ஆர்வக்கனலை மூட்டியதன் விளைவாக எரிந்தது வீட்டு லாந்தர் நள்ளிரவிலும் அவள் படிப்பதற்காக.  இப்படி சேகரித்த ஆற்றலுடன் தேர்வில் பயிரிட்ட விதை 1178/1200 மதிப்பெண்களாக விருக்ஷமானது.  மதிப்பெண்களைக் குவித்து, மனதைக் குளிர வைத்த மகளுக்கு இனிப்பான வார்த்தைகளை மட்டுமே அளிக்க முடிந்தது அந்த தந்தையால்.  மதிப்பெண்களைக் கொண்டு மருத்துவ இலட்சியத்தை நிறைவேற்றுவதன் மூலம், தன் தாயைப் போன்ற பல பாமர நோயாளிகளுக்குத் தாயாய் நின்று சேவை  புரியலாம் என நினைவாலே மருத்துவரானாள். 

                  ‘வளர்ச்சித் திட்டங்கள்’ எனப் பெயரிட்டுக் கொளுத்தப்படும் நல்லிரவுத் தொடர் வெடிகுண்டுகளின் சமீபம் – மருத்துவத்தில் சேர NEET எனப்படும்  ‘தேசிய நுழைவுத் தகுதித் தேர்வு‘ கட்டாயம் என அறிவித்தது.   பள்ளிப்புத்தகத்தை மட்டும் மனப்பாடம் செய்தால் படிப்பறிவு பெறலாம் என்றும் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு மதிப்பெண் தான் வாழ்க்கையையே நிர்ணயிக்கிறது என்பன போன்ற தகாத கருத்துக்களை திணித்து, அவள் மனதை குப்பையாக்கின சமூகமும், அதன் அமைப்பின் தோன்றிய பள்ளியும்.  நம் பாடப்பகுதிகளில் இருப்பது வாழ்க்கைக்குப் போதாதென்றும் பருந்துகளுடன் வாழ கிளி உயர பறக்க வேண்டும் என்றும், தோல்வியே வெற்றிக்கு முதல் படி என்ற தன்னம்பிக்கையையும் போதிக்க ஓர் ஆசிரியர் இல்லாது போனது அவள் துர்ப்பாக்கயமே.  நுழைவுத் தேர்வில் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் பெறவில்லை.  கோழி ருசியே,  ஆனால் பிராமணனுக்கு கோழிக்கறி கொடுத்தால் எப்படி முழுங்குவான், பாவம்.

                 முதலமைச்சருக்கான மருத்துவ கல்லூரிச்சீட்டு ஒதுக்கீட்டில், கட்சிக்காரர்களுக்கும், சாதிக்காரர்களுக்கும் வாய்ப்பு தருவார் என பிற அமைச்சர்கள் எதிர்பார்க்கையில், வெகு சுலபமாக துரிதத்தில் கோப்புகளைப் புரட்டி, தந்தை கையொப்பம் என்ற இடத்தில் கைரேகை பதித்திருந்த விண்ணப்பங்களைத் தேர்ந்தெடுத்த காமராசர் வளர்ந்து ஆட்சி செய்த அதே நாட்டில் தான் நாமும் வாழ்ந்து, வாக்களித்து வருகிறோமா என்ற சந்தேகம் உறுத்துகிறது.  நுழைவுத்தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றால் தான் மருத்துவம் படிக்கத் தகுந்தவன் என்றால், மருத்துவம் கற்றுக் கொடுக்கும் ஆசிரியர்களின் தகுதியை குறைத்து மதிப்பிடுவதாகாதா.  கல்லைச் சிலையாக்குவதற்குத் தானே சிற்பி, சிற்பத்தைக் கோபுரத்தில் வைக்க சிற்பி எதற்கு,  கலைக்கூடம் எதற்கு, சிற்பிக்குக் கூலி தான் எதற்கு?  கல்வி கொடுக்கப்பட்டு ஏற்காமல் போனால் தவறு.  வாய்ப்பே கொடுக்காமல் ஆற்றலைக் குறைப்பது எந்த வித்த்தில் நியாயம்? 

               ஒவ்வொரு நாள் இரவுஉணவுக்கும் காலை கூலி சுமக்க வேண்டிய நிலையில் நுழைவுத் தேர்வுக்கான தனிப்பயிற்சிக் கட்டணத்திற்காக மெலிந்தால் கரைந்து மறைந்து விட வேண்டியது தான்.   பழத்தைத் தாங்கும் காம்பு  போல தங்கள் பிள்ளைகளின் கனவுகளைச் சுமந்து, சுரண்டப்பட்டு ஓடும் நடுத்தர பெற்றோர்களுக்கும் இது மெல்ல முடியாத தின்பண்டம் தான்.  ஆக, இவ்விரண்டு இனத்தவர்களையும் நம்பிப் பிழைக்கும் மேற்த்தட்டு வர்க்கத்தினவர்க்கு மட்டுமே எட்டும் கனியாக மாறியது மருத்துவம்.  அப்படி இனம், மொழி, உணர்வுகளால் வேறுபட்டவன் எப்படி பாமர மக்களுக்கு இலவச மருத்துவ சேவை புரிவான்.  மருத்துவன் வணிகனாவான்.  அப்படிப் பாடத்திட்டத்தைத் தான் மாற்றலாம் என்றால், அதுவும் வீட்டுப் பிரச்சனைகளை மீறி அப்பனிடம் அடியும் உதையும் தாங்கி, தாய்க்கு ஆறுதல் கூறி, சில மைல்கள் கடந்து வகுப்பறை சேரும் மாணவர்களுக்கு படிப்பின் மீதான ஆர்வத்தைக் குறைக்கலாம்.  மாறாக, கற்பிக்கும் முறையில் மாற்றம் வேண்டும்;  ஆசிரியர்கள் மதிப்பெண்களை வேட்டையாடச் சொல்லித்தந்து மாணவர்களை விலங்குகளாக்கும் வேடனாய் இல்லாமல் பாடங்களை உணர்ந்து ஊக்கத்துடன் நடைமுறைப் பயன்பாட்டையும், அதன் முக்கியத்துவத்தையும் கடைந்து ஊட்டுபவராய் அமைந்து, வாழ்வின் மீதான அழகான ரசனை, தன்னம்பிக்கை, தேசபக்தி, அன்பு, தோல்வி, வெற்றி இவற்றை உட்புகுத்த வேண்டும். நீட் அவசியமானால் அது நுழைவுக்கல்ல, சிறந்த மருத்துவராக வெளியேறுவதர்க்கு.  

      வாழ்க்கையை கேளிக்கைகளுடன் பொழுதுபோக்காய் சுற்றித் திரியும் மாணவர்களுக்கிடையே, இலட்சியப் பாதையில் நடைபோட்ட போது, தடை வந்தவுடன் துணிவுடன் எதிர்க்கொண்டாள்.  உயரும் போது உயர்த்தியும், இறங்கும் போது தாழ்த்தியும் பேசும் சமூகத்தில் கண்ட தோல்வியை சகிக்க முடியாமல் அதை எதிர்த்து உச்ச நீதி மன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்ய டில்லி சென்றவர்களுடன் அனுப்பி வைத்தார் அன்புத் தந்தை.  விசாரணை முடிந்து, அறிவிக்கப்படும் தீர்ப்பு முடிவுகளை அறிய இலவச தொலைக்காட்சி முன் கண்ணிமைக்காது அமர்ந்திருந்தாள்.  தீர்ப்பு தனக்கு எதிரானது என உணர்ந்த மறுகணம், அவள் கண்கள் தொலைகாட்சியைப் பிரதிபலிக்கவில்லை, மாறாக கனத்து அவள் துயரமும், ஏக்கமும், இயலாமையும் பொங்கி கண்ணீராய் வழிந்த்து.  தாயின் சேலை நனையும்படி அதை கட்டி அணைத்து கதறிய அழுகையில் ஒன்பது நாட்கள் கரைந்தன.   கையில் அச்சேலையுடன், விரக்தியில் ஊறிய அவள் விழிகள் வீட்டுப்பரண் மீது படிந்து மௌனமாயின. 

               

                         தன் பல வருடக் கனவின் முதலீடாக தான் உழைத்துப் பெற்ற மதிப்பெண்களுக்குள் மதிப்பில்லை என்றும் அதனால் தான் மருத்துவ சேர்க்கையில் வடிகட்டப்பட்ட கசடானதும் அவள் மனதின் புண்களின் மேல் தீயை எறிந்தது.  அதிலிருந்து எழுந்த புகையை கதகதப்பிற்கு நுகர்ந்தும், அத்தணலால் குளிர் காய்ந்தும் பிழைக்கிறார்கள் பலர்.  மருத்துவராகாவிட்டால் என்ன, தான் எடுத்துக் கொண்ட செயலை நிறைவேற்றத் தவறினால், தன்வாள் கொண்டே தன்னை மாய்த்துக் கொள்ளும் சாமுராய் ஆனாள்.   மதிப்பெண்கள் பெற்றும் படிக்க இயலாக கல்வித் திட்டம் தனக்குத் தேவை இல்லை என புறக்கணித்து, தன் இறப்பால் புரட்சியை எழுப்பி பகத்சிங்கின் பிள்ளை ஆனாள். 

                  தான் எப்போது எப்படி வாழ வேண்டுமென முன்கூட்டியே அட்டவணை போட்டு எங்கு எதற்காக ஓடுகிறோம் என்றே தெரியாமல், அங்குமிங்கும் திரிந்து தன் கூட்டை மறந்து வாழும் இயந்திர வாழ்க்கை ஒரு புறமும், ஆன்மீகவாதிகள், பத்திரிக்கைகள், விளம்பரங்கள், வியாபாரிகள், அரசியல்வாதிகள்,  தீவிரவாதிகள் என்ற போர்வைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் போலிகள், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் மற்றவர்களின் உழைப்பையும், ஊதியத்தையும் உறிஞ்சி, அடக்கியாளும் தங்களை புத்திசாலிகள் என்று எண்ணிக்கொண்டு, தான் இன்னொருவனிடம் ஏமாறுவதறியாத மூடர்க்கூடத்தைக் கொண்டு கீழ்த்தரமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த சமூகம் சர்ச்சைகளை உருவாக்கி, போராட்டக் குமிழிகளை கொதிக்க விட்டு, பலநூறு இந்திய மொழிகளுக்கப்பாற்பட்டு,  ஊடகம் என்னும் இயந்திர மொழியால் மக்களை சலவை செய்து, கிளுகிளுப்பூட்டி, ஆற வைத்து, மீண்டும் இதே சுழற்சியை மேற்கொள்ளும் இயல்போடு இயக்கப்பெற்று வருகிறது.  இவை அனைத்தும், இப்பொழுதும் நடந்தாலும், ஆக்சிஜனோடு சரியோ தவறோ ஒருவிதமான அறிவையும் சுவாசிக்கும் விழிப்புணர்வு தற்போது ஏற்படுவது மாற்றத்திற்கான இடைநிலையாக நம்பப்படுகிறது.  இளம் பிராயத்தில் கோழைத்தனமாக தற்கொலை செய்துகொண்டதாக அவள் குற்றம் சுமத்தப்படுகிறாள். அப்படியானால் தூக்கிலிடப்பட்ட குற்றவாளியின் குற்றதிற்கான காரணத்தை எப்போது எப்படி தூக்கிலிடப்போகிறோம்?!

#Jaye

மாதொருபாகன் (One Part Woman)

CULTURE THROUGH LITERARY LENS 

This is an endeavor to introduce to people this book, considering the cultural, emotional and conceptual aspects of it. The story line is my second preference. I am personally lured by the background of the novel that sets on farming communital issues, perspective of people, their culture, trends, customs, untold routes and rules laid by and for them which later turns up superstitious.

#Jaye

Spectacles of Beauty

Picasso in wall of graffiti by kids piss

Iconic wet foot-prints that paws kiss

Magic in its thaw when hot roads chew

Moon multiplied, confined within eyes two

Distinguished darkness in new moon stretched

Classifying each, silhouetting outline sketched

Baffled ballad of dust in sterile light shaft

Stagger, yet prestigious drift- ant’s lurky craft

Moisture in nibble by toothless infant’s nick

Mortification of shadow, on conquer of dark click

Ears on belly tasting bodily algorithm

Heavenly, sound silence as rejuvenating rhythm

Eyes that wear up spectacles of beauty

Sense, in anything and everything, beauty.

#Jaye 

தமிழன்டா!

            “அம்மா பால்! பால் பால்!” என்ற ஓசை கேட்பதற்கு ஒரு வினாடி முன்பே ஒலிக்கும் பால் வண்டிக்காரனால் எழுப்பப்படும் மணியோசை அதிகாலை நேர நிசப்தத்தை உடைத்து. முன்பெல்லாம் அனைத்து வீடுகளுக்கும் பால் விநியோகம்  செய்து  வந்த பால்காரன் தற்போது அத்தெருவில் இரண்டொரு வீடுகளுக்கு மட்டுமே அமுதளிக்கிறான். அச்சத்தம் கேட்டு பாத்திரங்களுடன் வீட்டு வாசலைத் திரக்கும் போது மிரண்டு கனவு கலைந்து வெடுக்கென்று மான் துள்ளி குடித்தோடுவதுபோல தெறித்தோடியது அவ்வீட்டு வாசல் முன் படுத்திருந்த தெரு நாய் . இவ்வழி பாயும் சாலையின் மீது மித வேகத்தில் ஓர் மிதிவண்டியின் சக்கரங்கள் நர நரவென உராயிந்து கொண்டிருக்கும் சப்தமும் அவ்வமைதியில் கேட்டது. இவற்றையெல்லாம் விட மிதிவண்டியில் பயணம் செய்யும் இலக்கியனுக்கு விமானம்  தரையிரங்குவது போல அவன் அதிவேகமாக இழுத்துவிடும் மூச்சுக்காற்றின் போக்குவரத்துச் சத்தம் அவனுக்கு மட்டுமே கேட்டது.

            மிதிவண்டியோடு சேர்த்து  அவன் உடலை விட அவன் உள்ளம் அழகாகவும் ஆழமாகவும் தன்னைச் சூழ்ந்துள்ள அதிகாலை இயற்கையின் மீது பயணித்துக்கொண்டிருந்தது. இயற்கைத் தாயின் மடியில் படுத்துறங்குவது போல உணர்ந்தான். உள்ளமோ இயற்கையின் மீது தன்னை காதல் கொள்ள வைத்த அந்த அற்புத  காந்தம் எதுவாக யிருக்கும் என வியந்து தேடிக்கொண்டிருந்த போது அப்பால்காரனின் ஒலி கவனத்தை திருப்பியது. மனதில் சிதறி ஓடும் கவிதைகளை எண்ண வலைகளால் பிடிக்கமுனைறான். தொலைபேசி,தொலைக்காட்சியோலிகளைக் கேட்டு அலுத்துப்போன அவன் காதுகளில் தேனினும் இனிமையாக பறவையின் இசை ஒலி தித்தித்தது. அண்ணாந்து பறந்த வானத்தில் நீந்தும் பறவையின் மீது தன் தேடல் வலையை பாய்ச்சுகிறான். பறவையின் மீது மோதைருந்த அவன் பார்வைக்குபதிலாக  எதன் மீதோ மோதியது அவன் மிதிவண்டி. அதனால் சுய நினைவுக்குள் இழுக்கப்பட்ட இலக்கியன் யாரோ தன் வண்டியைப் பிடித்து நிறுத்தியிருப்பதை அறிந்தான். காலைக் காட்சிகளைக் கண்டு பனியினும் குளிர்ந்திருந்த அவன் கண்களுக்குள் மேலும் சில பனிக்கட்டிகள் போட்டாற்போல குளிர்ந்து நிறைந்தன. தன்னுடன் பள்ளியில் பயின்ற நண்பனா அவன்? அவனே தான்! தான் செய்த சேட்டைகளை ஆதரித்து துணை நின்று, தன்னுடன் சோற்றையும், அன்பையும் பகிர்ந்த ஆகாஷே தான் தன் மிதிவண்டியை மறித்து தன்னைப் பார்த்து புன்னகை புரிகிறான் என்பதை உணர்ந்த மறுகணம் தன் வாயை புன்னகையால் அடைத்துக்கொண்டு ஆகாஷை நெஞ்சோடு அனைத்துக்கொண்டான்.

நீண்ட நட்களுக்கு பிறகு சந்திக்கும் நண்பனைக் கண்டதும் உதையமாகும் களிப்புக்குத்தான் அனை போட முடியுமா என்ன? சுனாமியை போல பன்மடங்கு ஆற்றல் அதிகம் கொண்ட நினைவலைகளால் ஒருவரை ஒருவர் அடித்துக்கொள்வார்கள். கடவுளை பார்த்தால் கூட அவ்வளவு ஆனந்தம் ஏற்படுமா என்பது சந்தேகம் தான். இருவரும் பொடி நடையாக நடக்கத் தொடங்கினர். சில காலம் கழித்து சந்தித்த அவ்விரு இளைஞர்களுக்கிடையே பேச சிக்கிக்கொள்ளாத வார்த்தைகளே இல்லை. தனக்குத் தெரிந்த வார்த்தைகள் அனைத்தையும் உபயோகித்துத் தான் அனுபவித்த சம்பவங்களை மூளையின் முற்றத்தில் கடுகளவேனும் ஒட்டிக்கொள்ள இடங்கொக்காமல் வளித்து வடித்துக் கொட்டினர். இடையிடையே சிரித்து பல யுகங்கள் ஆனது போல என்று பலர் வியக்கும் வண்ணம் குபீரென்றும் எலிகத்தும் ஓசையிலும் வயிறுலிருந்து குடல் குலுங்கிக் குலுங்கிக் வெளியேறுமாறு சிரித்தனர்.

            சில்லறைப் போல் சிதறும் சிரிப்புடன் வெகு  நேரம் பேசிக் கொண்டே நடந்து வந்த தோழர்கள் ஓர் சிறிய பெட்டிக்கடையடைத்தனர். பாரம்பரியமாக பின்தொடரும் சம்பிரதாயம் போல் சில ஆண்கள் கடைக்கு முன் பெஞ்சில் அமர்ந்து டீயுடனும் பீடியுடனும் செய்தித்தாளையும் ருசித்துக்கொண்டிருந்தனர். இருவரும் டீ வாங்கிக்கொண்டு பெஞ்சில் அமர்ந்தனர் .”ஜல்லிக்கட்டுக்கு இவ்வருடமும் தடைவிதிக்கப்படுமா?” என்று எதிரில் அமர்ந்திருந்த ஆண்களில் ஒருவர் செய்தித் தாளைப் பார்த்துக் கொண்டே உரக்கக்கூவினார்.

            அவ்வாறு அவர் கூவியதும் டீயை ஊதிக்கொண்டிருந்த ஆகாஷ், “ எதுக்கு டா இந்த ஜல்லிக்கட்டெல்லாம்”, என்றான்.

            “அது ஜல்லிக்கட்டு இல்ல  மச்சி ,அதோட உண்மையான பேரு ஏறுதழுவுதல். ‘ஏறு’ன்னா காளை, அத  கட்டித்தழுவுறது ஏறுதழுவுதல். காளையோட கொம்புல சல்லிக்காசு கட்டி வெச்சிருப்பாங்க எறுத கட்டித் தழுவுற வீரனுக்கு அந்த சல்லி, அதைத்தான் நம்ம ஜல்லிக்கட்டுன்னு சொல்றோம்” என்று விளக்கினான் இலக்கியன்.

            “வாயில்லா ஜீவன் இப்படி அவங்க வீர சாகசத்தக் காட்ட கொடுமப்படுத்தறது தப்பு”.

            “என்ன தப்பு? கேரளாவுல யானையும், ஐதரபாத்ல குதிரையும் , ராஜஸ்தான்ல ஒட்டகத்தையும்,துன்புருத்துராங்கன்னு சொல்லிட முடியுமா? ஏன், மிலிட்டரில குதிரை மேல ஏறி சண்டைபோடலையா, கடும் பயிற்சி இல்லாம அதுங்க தாக்கு பிடிக்குமா? போலீஸ் மோப்ப நாயா கொடுமபடுத்தறோம்னு ஏன் போராட்டம் பண்ணல? இதுங்களோட சாணத்துல  உரம் இல்ல, பால்ல பணம் இல்ல.”

"நா பீட்டால உறுப்பினரா இருக்கேன். நம் நாட்டுமாடுங்க கஷ்டப்படக்கூடாதுனு அமெரிக்க நாட்டு அமைப்பு வலியுறுத்துது. நமக்கு எங்க போச்சு புத்தி?".

அதுவரை சாதாரணமாக பேசிக்கொண்டிருந்த இலக்கியனின் புருவங்கள் நெரிந்து ஒன்றோடொன்று இணைத்தன.  தன் அன்பு சிநேகிதனை கடிந்துகொள்ளவும் தனக்கு உரிமையுள்ளது என்று நினைத்துக்கொண்டான். "என்னடா பெரிய பீட்டா? மாடு நம்ம குடும்பத்துல ஒன்னு. நமக்கும் மாட்டுக்கும் நடுவுல அவன் யாருடா அமெரிக்கா புதுசா மொளச்சவன். நம்ம மாட்டுமேல நமக்கில்லாத அக்கறை அவனுக்கெதுக்கு? இதுல இருக்கற நுட்பத்தை நாம கூர்ந்து கவனிக்கணும். உலகத்துல வேற எந்த நாட்லயும் நம்ம மாட்ட மாதிரி நாட்டுமாடு இல்ல. நல்ல யோசி, பால்ல மட்டும்  தான் நாம வெளிநாட்டு பொருளை வாங்கல. நம்ம ஊர்ல நம்ம சாப்பிட மிச்சத்த சாப்டுட்டு விசுவாசமா நாட்டுநாயிங்க சுத்திட்டு இருந்துச்சு. அத ஒழிச்சு ஜெர்மன்ஷெப்பர்ட், டாபர்மேன், பொமரேனியன்னு கொண்டுவந்தானுங்க. அந்த நாட்டு நாயிங்க சாப்பட்றது வெளிநாட்டு உணவுங்கற business இருக்கு. கடைசியில நம்ம நாய தெருநாயாகிட்டானுங்க. இதே மாதிரி பசுமைப்புரட்சிங்க பேர்ல பண்டைய விவசாய முறைகளை ஒழிச்சு வெளிநாட்டு டிராக்டர், பெர்டிலிஸிர் கொண்டுவந்து நாசமாக்கினானுங்க. வேப்பங்குச்சி கருவேலங்குச்சி உப்பு போட்டு பல்லு வெளக்கிட்டிருந்த நம்மக்கிட்டருந்து அதயெல்லாம் புடிங்கிட்டு டூத்பேஸ்ட் குடுப்பானுங்க, கொஞ்ச நாள் கழிச்சு 'உங்க டூத்பேஸ்ட்-ல உப்பும் வேம்பும் இருக்கானு நம்பகிட்டயே கேப்பான். மானங்கெட்டவனுங்க. வளர்ந்த தேசமா இருந்த நம்ம இந்தியாவ வளரும் தேசமா மாத்தி லாபம் சம்பாதிப்பவன். அப்பேற்பட்ட அமெரிக்கானுக்கென்ன நம்ம குலதெய்வமான மாட்டுமேல அக்கறை?".

          மேலும் ஆகாஷ் யோசிக்கும்போது, "பிங்க் ரெவொலுஷங்கர பேர்ல இந்தியமாடுகளை அளிக்க முடிவு செய்த்துள்ளதுள்ளன வெளிநாடுகள். 1970ல இந்தியாவில் உள்ள நாட்டு மாடுகளின் எண்ணிக்கை ஏழுகோடி. இப்போ வெறும் ஏழாயிரம். காரணம், வெளிநாட்டான் கொண்டுவந்த ஜெர்சி மாடு. அம்மாட்டின் சாணமோ உரமாவதில்லை, கறியோ உணவாவதில்லை,பாலோ இந்தியாவில் சர்க்கரை நோய், இளமைபூப்பு, செரிமானமின்மை போன்ற நோய்களை பரப்புகின்றன. நோய்கள் நமக்கு, அவற்றின் மருந்து 36000 கோடி பெருவர்த்தகத்தின் லாபம் வெளிநாட்டானுக்கு. மேலும் உலகில் மாட்டுக்கறி உண்ணாத நாடே கிடையாது. அவர்கள் சாப்பிட நம் மாடுகள் வருடத்திற்கு 24 லட்சம் டன் வியாபாரமாகிறது. அது அநியாயமில்ல? மிச்சமுள்ள மாடுகள் இருக்கக்காரணம் காளைகள். அவையும் ஜல்லிக்கட்டுக்காக வளர்க்கப்படுபவை. அவற்றை அழித்தல் செயற்கை கருத்தரிப்பு செய்ய நேரிடும். அதற்கும் நாம் அவனிடம் கையேந்த வேண்டும்", என்றான்.

           "நீ சொல்றது சரியாவே இருந்தாலும் குலதெய்வமா வாங்கற மாட்ட வெச்சு குரூர விளையாட்டு விளையாடுவது காட்டுமிராண்டித்தனம், படிப்பறிவற்ற்றவர்களின் விளையாட்டு".

         "சகமனுஷன கொலைவெறியோட தாக்கறதும் அத சுத்திஉக்காந்து லட்சம் பேர் கைதட்டறாங்களே, அதான் 'பாக்ஸிங்', அது வீரவிளையாட்டு, தமிழன் காலகாலமா ஏறுதழுவுனா அது கொடூரமா? தொலைச்சிருவேன்!", என்று உறுமினான் இலக்கியன். மேலும், " ஏறு தழுவுதல் னா மாட்ட கொன்னு அடக்குறதில்ல. சில தூரம் மாட்டோட ஆவேசத்தை அடக்குவது. அதுல ஜெயித்த காளை நல்ல ஆரோக்கியமான பால் தரும் மாட்டை கறுவிக்கும் ஆற்றல் பெரும். மேலும் பலம் பெரும். தோல்வி பெற்ற மாட்ட விவசாயத்துக்கு பயன்படுத்துவாங்க. உலகத்துல வேற எந்த நாட்லயும் மாட்ட மதிக்காதப்பவே மாட்டுக்கு பொங்கல் வெச்சு தொழுதவங்க நாம்ம. சிவனுக்கு வானளவுல கோயில் கட்டின அருள்மொழிசோழன் சிவனுக்கு முன்னாடி நந்தியை வணங்கும்படி வெச்சான். யாரப்பாத்து படிப்பறிவற்றவங்கற? உலகுக்கே படிப்பறிவு, பண்பாடு, வேளாண்மை, அறிவியல், நாகரிகம் சொல்லிகுடுத்தவங்க நாம. நேத்து பேஞ்ச மழைல மொளச்ச அமெரிக்கன் தன் மொழி தெரியாதவன் அநாகரீகமானவன்பான், நாம 'யாதும் ஊரே யாவருங்களீர்'னு இருந்தது தப்பாபோச்சுல்ல. தமிழ் மரபை விடுறதும் மானத்தை விடுவதும் ஒண்ணுனு சொல்லி 'தமிழனென்று சொல்லடா தலைநிமிர்ந்து நில்லடா!' டேய்", என்று வீரவசனம் பொழிந்தான்.

          இவற்றைக்கேட்டு பிரமித்து நின்ற ஆகாஷ், "தமிழன்டா!" என்று தன் நெஞ்சிலிருந்து உறுமியபோது ஒளிர்ந்த அவன் கண்கள் தெளிவை வெளிப்படுத்தின.

GUYS! PLEASE DO SUPPORT YERU THAZHUVUDAL. IT'S NOT ONLY OUR PRIDE BUT ALSO OUR DUTY TO CONSERVE OUR TRADITION & NATION.

#Jaye

Hiking with friends in cycle is one of the most funs to associate with nature.

IDIOSYNCRASY

IDIOSYNCRASY

Peeping through the magnificent casement of the royal sweet shop, the poverty-stricken kid, Athoo had never seen his eyes brimmed with daze. There was a surprised silence. The wide gape of his lips prolonged until interrupted by the screech of the dog.

Athoo gawped at the superior attires of the people goofing around there. He looked awkwardly at his tattered shirt, shabby pair of trousers and naked feet. He symbolized himself with the dog, as both had no paternal care, no good apparels, and neither food at appropriate time.

He had a great craving for ‘halwa’, which is one of the India’s most appetizing sweet confections and expensive as well for an orphan kid under below-poverty line could afford. Ignorant of coarse-treatment waiting inside, Athoo sneaked into the sweet shop with a knack. He got amazed by the flamboyant lights. His eyes wandered around the shop. His little frenzy eyes were insufficient to gaze at the entire shop.  His bare feet sensed chillness when they met the floor of the air-conditioned shop.

On seeing the ‘halwa’ box, a wistful smile leaked off his lips. His longing hands touched the glass cage with ecstasy in eyes. “Hey... dirty boy… What’re you doing here? What do you want, huh?” the supervisor yelled in a stern voice. Yet, his eyes were glued to the royally packed ’halwa’ box. The exalted fingers of the little boy pointed towards the ‘halwa’ box. “That costs rs.351. You have it?” Athoo nodded. “Then why do you come here? You’re just messing the atmosphere. Go come with money. Boys! Swab up the glass”, the supervisor pointed to the glass, which was finger printed by Athoo.

His chillness muffled feet were warmed by the sun, when he was evicted from the shop.  He stepped out of the shop musing on his experience at the sweet shop. Athoo wended his way along the road with his dog, sweeping over a tiny stone. The stone came to his standstill under the foot of Dhanya, Athoo’s dumb neighbor and an affable pal. She moved her hands up and down in the air, the language that Athoo could translate. She yelled at him first and asked him to come soon.  Both set of their way to their area. The girl’s two long plaits followed her leaping unsteadily in the air and Athoo did follow her plaits. 

Dhanya’s mother, who looked after Athoo, was waiting for them to arrive. As he came, she dressed up Athoo with pretty good attire they had and made him look tidy. A wealthy couple who suffered without children was going to adopt Athoo. As Dhanya’s mother was financially very backward, she could not look after Athoo along with her own daughter Dhanya. 

Little children did not know about these things and they relished their sport-mood. On auditory perception of the car horn into their slum, all the children of that slum crowded around the car, jostling each other. The couple, whose store rooms were much larger than Dhanya’s home, entered Dhanya’s house. Athoo was running inside Dhanya’s home being chased by Dhanya. As he saw the rich couple,” Aunt! Someone has come home”, he cried and went inside. The rich couple was treated with fresh water, the only thing the poor woman could serve. 

Later, Athoo was heckled in the midst of his earnest ‘hide & seek’ game, to meet the couple.  He carelessly came into the scene. “What’s your name?” the rich lady asked him in a juvenile slang, putting a wide smile on her face.  He just looked at Dhanya’s mother. “Tell them your name”, she insisted. “Athoo”, he said without much interest and moved his attention towards mischievous Dhanya. “So sweet!” admired the rich lady. Athoo continued his naughty and playful facial expressions to Dhanya, behaving as if there were nobody else in the room other than Dhanya and Athoo.

The adults swapped some conversations with them. And finally, the lady asked Athoo, “Athoo, you wanna come with us?”

 He nodded without thinking. He gradually lagged back and hid himself behind his aunt, his fingers gripping the edge of her saree.   

“Why baby? We shall buy you anything you like. Come with us, darling.”The lady offered.

“Anything?” he asked curiously peeping with one of his eyes from behind aunt’s saree.

“Yeah, everything”

His idiosyncratic question tickled her heart giving out a chuckle through her lips “Halwa?!”

“Of course, honey”

The couple entered the car with Athoo.

#Jaye